"dagboek"

mama 1 jaar verder

Precies 1 jaar geleden.
Zag en sprak ik Toos voor het laatst en zag ik haar zo als ze was. De uren daarna was het Toos niet meer aan al die slangen! En de volgende dag overleed ze)
Dit schreef ik Maandag op de sterfdag van Mec.

Mama (Toos)

Toos en ik hadden een bijzondere band. Dit kwam omdat ik al op mijn 6de ernstig ziek werd.
We hebben toen maanden samen in het diaconessen ziekenhuis door gebracht. Voor haar was het toen al spannend zou ze mij verliezen of niet. Onze band werd daardoor hecht. En ik werd tot in de afgrond verwent. Ik kreeg alles voor elkaar bij haar. Maar wie zou dat niet doen voor zijn kind. Stel dat ik dood was gegaan. Dan had ze er vast spijt van dat ze me niet zo verwent had. Toos was echt de beste moeder die ik me kon wensen. Toen ik 13 was lag ik weer in het ziekenhuis. Ik mocht soms even naar huis. Maar werd vaak opgenomen. Toos was altijd bij me. Bij elk onderzoek (als dat kon)
We hadden het vaak over de dood. Want tja daar lag ik voor te vechten. Wat te doen als… Ik kan me nog herinneren dat toen er een hart was dat we afscheid van elkaar moesten nemen. Dit was niet makkelijk. Maar we probeerde het niet te dramatisch te maken. Want ik zou het gewoon halen. En we zouden elkaar gewoon over een paar uur weer zien. Dat werd wel even anders maar goed. We zagen elkaar na een week weer. En weer week Toos niet van mijn zijde. Ze hielt me bezig met spelletjes verhaaltjes ze was fantastisch. Toen ik weer thuis kwam was ik niet makkelijk!! Ik was erg tegen de draad zei zij recht zei ik links. Maar ze was er altijd voor me. Ze bracht me overal heen. 1 keer per week moest ik naar het ziekenhuis voor biopt. 2 keer in de week moest ik naar het ziekenhuis voor fisio. Ik ging bijna iedere ochtend zwemmen. Dit moest voor de openingstijden. Dus dat betekende voor 8 uur in de ochtend in het zwembad zijn. Toos ging altijd mee. Hoe lief. Ze bleef altijd rustig. Ze deed alles! En ik ben in de ochtend echt niet prettig!!! 
Toen werd Toos ziek. Ze werd per ambulance naar het UMC gebracht. En wat kregen we te horen ze heeft last van haar hart. En ja wel het kon dodelijk zijn. Maar die hadden we al zo vaak gehoord dat we niet zo snel in paniek waren. Na onderzoek bleek Toos de zelfde hart afwijking als ik te hebben. Nu werd zij de zwakke en ik de sterke. Vroeger zei ze wel eens kun je niet door lopen. En dat kon echt niet. En nu was mijn reactie van kan je niet even door lopen. Het was confronterend ik zag een hoop dingen van mij zelf terug in Toos. Toos werd steeds slechter. Ze kreeg een ICD. Haar hart stond regelmatig even stil. Waardoor ze vaak viel. Ze is een keer in de vijver terecht gekomen. Ze is met de fiets gevallen. Ze is met haar gezicht op een leuning van een brug terecht gekomen. De ICD werkte goed. Want dit gebeurde niet meer. De draden zijn regelmatig vervangen. En in plaats van dat zij nu met mij mee ging, ging ik met haar mee. We hebben een periode gehad dat we iedere week op de eerste hulp zaten voor een cardio versie. (elektrische schok). Keer op keer nam ik afscheid van haar. Want stel dat het een keer mis gaat. Toos ging achter uit op het eind kreeg ze zuurstof. Maar ze bleef positief Toos heeft nog NOOIT iets negatiefs gezegd. Ze zal nooit naar praten over iemand of het opgeven.
Toos deed het geweldig. Ook toen ze haar schouder brak. John en ik ging bij haar slapen.(deden we wel vaker) Want ze kon niet gelijk geopereerd worden. Maar hulp vragen deed ze niet. Alleen als ze naar de wc moest. Ze barste liever van de pijn dan dat ze om hulp vroeg. En weer moest Toos onder narcose. Omdat ze een hoop medicatie had was dit erg lastig. Dus weer afscheid genomen voor het geval dat. Maar ook hier kwam ze geweldig door heen. Haar arm heeft altijd nog zeer gedaan en ze kon hem niet goed op tillen of gebruiken. Nu weet ik even niet of ze hier 2 jaar mee heeft gelopen of 1 jaar.
Ik schrijf dit op Mec zijn sterf dag. (26-5-2014) Toos en ik hebben een jaar geleden afscheid genomen van Mec. Gelukkig konden we elkaar hier in steunen. En nooit gehad dacht ik 4 dagen later afscheid van haar sta te nemen. Zou Mec dit geweten hebben? 
29-5-2014 Toos beld weer dat ze niet lekker is. Dus hup daar gingen John en ik weer. Bij aankomst zie ik haar op de bank 1 hoop ellende. Dus snel met de dokter gebeld en die zei breng haar maar naar de eerste hulp. Op de eerste hulp kregen we weer te horen dit kan dodelijk zijn. Maar hoe vaak hadden wij deze kreet al gehoord! We trokken ons er ook echt niks van aan. En we gingen lekker door met kibbelen. Want ook nu was ik nog steeds niet altijd even makkelijk voor haar. Ik weet niet meer wat er was maar we hadden een leuke discussie. Een echte moeder dochter band. En ook nu ging Toos onder narcose. Ik ben zo onwijs blij dat ik bij haar was. We hadden nog een gesprek over hoe en wat er allemaal ging gebeuren. Ik pakte haar bij haar hand en nam afscheid. Dit was de laatste keer dat ik Toos zag zoals Toos was. Mijn moeder waar ik keer op keer afscheidt van had genomen. Maar nu was het echt. Nu werd het werkelijkheid. Toos lag op de IC en ze heeft echt kei hard gevochten voor haar leven. Alleen is dit niet gelukt. Mijn aller liefste moeder ging dood. Mijn moeder die er altijd was voor mij. Mijn hele veilige wereldje storten in. Alles in 1 klap weg. En Jezus wat mis ik haar. Haar goed bedoelde adviezen, haar gesprekjes, onze passie de dieren. Met uitzondering de basset. Haar over bezorgdheid over mij. Pas je op kijk je uit. Denk je daar wel aan. Weet je dat die en die jarig is…. Nu moet ik alles zelf doen. Alles moet ik zelf bij houden. Geen vader of moeder meer waar ik op terug kan vallen. Geen liefde meer die je krijgt van een ouder. Ik mis dit! Ik mis mijn moeder!! Mama ik heb me door het eerste jaar zonder jou heen moeten vechten maar het is gelukt. Wel met heel erg veel steun van allemaal lieve mensen om me heen. En Zeker 1 in het bijzonder waar ik nooit op had durven rekenen. En dat is je kleine zusje. Die houd me heel goed in de gaten. Maar ook mijn lieve nichtje en neefje. En ik heb lieve vrienden om me heen die me lekker bezig houden in deze kut week. (jaar). En dan heb ik natuurlijk mijn lieve man nog. Die enorm veel geduld met me heeft. Iedereen dank je wel! Door jullie weet ik dat ik moet door gaan. En dat er ook een leven is zonder ouders.

Dag lieve mama*

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

John | Antwoord 03.06.2014 03.10

Dag Toos de beste schoonmoeder die is/was en altijd zal zijn.

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

13.10 | 16:21

Dat weet ik niet. Ik heb dit bericht van www.hartpatienten.nl gehaald.

...
13.10 | 15:43

hoe oud is dit bericht?
Mw. Hoedemaekers is al zeker 2 jaar werkzaam in UMC Groningen.

...
22.12 | 12:26

Wauw! Wat fijn. Nooit geweten dat ze twee keer transplanteren. Gaat het goed met je?

...
22.12 | 12:20

Wauw dat is lang! Ben in 1998 voor het eerst getransplanteerd, en in 2014 nog een keer! Me eerste hart hield het dus 15 jaar vol!

...
Je vindt deze pagina leuk