Kans op een nieuw leven

Ik ben chronisch en onzichtbaar ziek,
niet als een ander fit en kwiek.

Iedere dag in gevecht met mijn eigen grenzen,
en daarbij het onbegrip van sommige mensen.

Want de ene dag denk ik, ik kan het prima aan,
om mezelf de volgende dag voor mijn kop te slaan.

Dan is het moe, liggen en weinig doen.
En daar wringt nu net de schoen.

Men ziet me lachen, vrolijk en vol plezier,
maar niet dat mijn lichaam zegt: ho stop, tot hier!

 

(foto donorrun oktober 2014) Een veel te drukke dag. Maar wel onvergetelijk. 

Een kans op een nieuw leven,
is mij door een ander gegeven.
In de ene familie vreugde,
in de andere verdriet.
Hoe het ook met mij mag gaan,
vergeten mogen we dat niet.

Nieuwe commentaren

13.10 | 16:21

Dat weet ik niet. Ik heb dit bericht van www.hartpatienten.nl gehaald.

...
13.10 | 15:43

hoe oud is dit bericht?
Mw. Hoedemaekers is al zeker 2 jaar werkzaam in UMC Groningen.

...
22.12 | 12:26

Wauw! Wat fijn. Nooit geweten dat ze twee keer transplanteren. Gaat het goed met je?

...
22.12 | 12:20

Wauw dat is lang! Ben in 1998 voor het eerst getransplanteerd, en in 2014 nog een keer! Me eerste hart hield het dus 15 jaar vol!

...